Sem betur fer.......
10. desember 2007 klukkan 01:10
...... er þessi helgi búin!!!!
Hef held ég aldrei á ævinni upplifað jafn erfiða helgi andlega eins og þessa sem er að klárast núna.
Þetta byrjaði á föstudagskvöldið þegar við fórum í Bingóið hjá Oddfellow....... Vissi ég að þetta yrði gaman og að börnunum mínum þætti þetta alveg einstaklega gaman..... og vissi ég að okkur yrði vel tekið..... og vissi ég að heittelsakaður maðurinn minn hefði svo viljað að við færum...... en ég vissi ekki að þetta yrði svona erfitt!!!
Sjálft Bingóið var nú ekkert erfitt...... var reyndar bara mjög gaman og fengu öll börnin vinning...... stórkostlegt framtak og bara mjög gaman að því....... en tilhugsunin um það að þarna vantaði sko manninn minn með...... vá....það var erfitt!!!
Þetta fór semsagt þannig fram að allar konurnar sátu með börnunum og spiluðu Bingó á meðan að herrarnir voru á sínum vikulega fundi. Svo eftir fundinn komu þeir niður og hittu konurnar og börnin og fengu sér að borða af rosalega flottu hlaðborði!!! Alveg svakalega huggulegt og næs...... en verð að segja það að mig VIRKILEGA vantaði manninn minn!!!!!
Sat ég þannig að ég horfði yfir allann salinn, sem einnig þýddi það að allur salurinn horfði á mig. Ég sat við hliðina á þeim sem lásu upp tölurnar og var fyrsta borði við hurðina inn í salinn. Allur salurinn gat horft beint framan í mig, hefðu þeir áhuga fyrir því, og allir sáu mig fyrst sem gengu inn í salinn!!!! Góður staður fyrir konu eins og mig sem helst hefði viljað falla í fjöldann þessa kvöldstund...... eða þannig!!!!
Gat ég ekki varist þeirri hugsun þar sem við sátum og spiluðum að maðurinn minn ætti ekki eftir að koma niður eins og hinir mennirnir!!! Vá hvað það var vont!!! En held andlitinu..... þrátt fyrir að ég sjái hann alveg fyrir mér koma niður og sjá okkur fjölskylduna sína sitja saman....... stoltur eins og páfugl og montinn af konunni sinni og fallegu börnunum sínum ....... held andlitinu.... en skorpan sem búið er að hlaða á hið blæðandi sár, er byrjuð að losna!!!
Eiginmenn og afar koma í salinn eftir fundinn...... gott að núna er boðið til hlaðborðsins.... ekki eins mikill tími til að hugsa, hugsa um að maðurinn minn sé ekki þarna á meðal...... held andlitinu........ fer að hlaðborðinu, hleð á diskinn!!!! Sest aftur við borðið........ horfi yfir salinn...... sé mennina fara og heilsa sínum nánustu, sakna mannsins míns meira....... en held andlitinu, ég er náttúrulega með börnin mín með mér og það eru jú ekki allir í salnum sem vita aðstæðurnar hjá okkur...... svo er það alls ekki í boði að fara að gráta..... og ég er með maskara!!!!
Læt hugann reika, eins mikið og hægt er þegar einkadóttirin er nálægt...... velti því fyrir mér hvernig þetta væri ef maðurinn minn væri þarna í hópnum með öllum hinum köllunum sem standa saman og kjafta á meðan konurnar spila Bingó með börnunum....... sé hann fyrir mér í hópnum...... sé hvernig hann horfir yfir til okkar og brosir glaður og sæll........ sæll með lífið og okkur fjölskylduna í frábærum félagsskap........montinn eins og hani í hænsnakofa.......held andlitinu!!!
Hinir ýmsu félagar koma til mín...... menn sem ég er rétt farin að kynnast....... en kann vel við........ þeir virðast glaðir yfir að sjá okkur......... og mér finnst það gott....... og ég held andlitinu!!!!
Við borðið sitja 2 ömmur með barnabörnin sín........ önnur á móti mér með tvíbura....... mjög viðkunnanleg kona......... er ég búin að tala nokkuð við hana það sem af er kvölds........ læt mér detta í hug að hún sé kona eins af Oddfellowunum sem ég hef talað mikið við síðastliðna mánuði....... hún kallar annan tvíburann sama nafni og hann heitir!!! Hún veit ekkert hver ég er...... og það er gott....... notalegt að vera nafnlaus!!!! Þarf ekki að hugsa um að halda andlitinu........ það er líka gott!!!!
Svo kemur maðurinn hennar....... "sæl elskan (við konuna sína), þú veist hver þetta er (og bendir á mig) er það ekki???" Konan verður skrítin..... "nei kem því ekki alveg fyrir mig....." "þetta er konan hans Ása sem lést um daginn!!!"....... vá...... þá gat ég sko ekki lengur haldið andlitinu!!!!
Augun fylltust af tárum og kökkurinn í hálsinum á mér varð svo stór að ég gat næstum ekki andað!!! Var þetta ekki illa meint hjá manninum...... og konunni hans brá mjög mikið, vissi einhvernveginn ekki hvernig hún átti að vera......en ég...... hélt ekki andlitinu!!!!
En það stóð eins stutt og ég mögulega gat..... því ég horfði ennþá yfir allann salinn, og allur salurinn á mig, og börnin mín sátu ennþá hjá mér og maskarinn var á sínum stað!!!! Veit alveg að það er í lagi að gráta....... en langaði sko bara ekkert til þess á þessum stað eða þessari stundu!!!!
Það var búið að rífa ofan af sárinu sem ég er búin að hamast við að búa svo vel um...... ég veit það verður sár leeeeeengi........ en það gengur ekki að ganga um grenjandi alla daga!!!! Og maður getur alveg búið um sár...... og haldið þeim hreinum og hlúð að þeim....... án þess að þau grói!!!! Veit ég alveg að það er ekki til nógu stór plástur til að hylja mitt sár...... en til þess að ég lifi þetta af....... þá verð ég að búa um sárið!!!!
Á laugardeginum voru flutningar í fjölskyldunni....... gat ég ekkert hjálpað til þar!!! Þykir mér það mjög miður..... en þar sem búið var að fletta ofan af sárinu og andlega var ég í engu standi til að hitta fólk....... sérstaklega ekki þar sem ég veit að maðurinn minn hefði verið fremstur til að hjálpa....... enda nánast kominn með háskólagráðu í flutningum...... eftir að flytja alla Íslendingana til og frá Danmörkunni!!! Veit ég að hann hefði verið fremstur í flokki...... og í þessar 10 mín. sem ég harkaði af mér og fór og kíkti við..... heyrði ég í honum hlæja..... sá hann útundan mér bera inn þvottavél og borð og stóla!!!! Tókst næstum því að halda andlitinu!!!
Á sunnudegi var farið í það að setja upp jólaskreytingar utanhúss....... á handriðið með greni og ljósum...... þetta var einmitt líka ein af þeim stundum þar sem maðurinn minn hefði verið hjá mér og við gert þetta saman!!!! Átti MJÖG erfitt með að halda andlitinu!!!
Sakna mannsins míns óendanlega mikið og er að reyna að vinna úr tilfinningunum...... líður einna helst eins og einhver hafi tekið mig úr skinninu og klætt mig í það aftur, öfugt!!! Get einhvernveginn ekki líst þessu öðruvísi..... er ekki bara flakandi sár innan í mér......... heldur líka utaná mér....... finnst venjulega ekki gott að láta koma við mig........ nema þá sem ég vil koma við....... en finnst það þúsundsinnum verra núna!!! Eins og ég þurfi plástur frá toppi til táar..... en veit að hann er ekki til........ skilst að skásta lækningin sé tíminn!!!! Þannig að nú er bara að láta hann líða, þ.e. tímann og bíða eftir að sárið minnki og skilji eftir sig hið óásættanlega ör!!!
ég
Hef held ég aldrei á ævinni upplifað jafn erfiða helgi andlega eins og þessa sem er að klárast núna.
Þetta byrjaði á föstudagskvöldið þegar við fórum í Bingóið hjá Oddfellow....... Vissi ég að þetta yrði gaman og að börnunum mínum þætti þetta alveg einstaklega gaman..... og vissi ég að okkur yrði vel tekið..... og vissi ég að heittelsakaður maðurinn minn hefði svo viljað að við færum...... en ég vissi ekki að þetta yrði svona erfitt!!!
Sjálft Bingóið var nú ekkert erfitt...... var reyndar bara mjög gaman og fengu öll börnin vinning...... stórkostlegt framtak og bara mjög gaman að því....... en tilhugsunin um það að þarna vantaði sko manninn minn með...... vá....það var erfitt!!!
Þetta fór semsagt þannig fram að allar konurnar sátu með börnunum og spiluðu Bingó á meðan að herrarnir voru á sínum vikulega fundi. Svo eftir fundinn komu þeir niður og hittu konurnar og börnin og fengu sér að borða af rosalega flottu hlaðborði!!! Alveg svakalega huggulegt og næs...... en verð að segja það að mig VIRKILEGA vantaði manninn minn!!!!!
Sat ég þannig að ég horfði yfir allann salinn, sem einnig þýddi það að allur salurinn horfði á mig. Ég sat við hliðina á þeim sem lásu upp tölurnar og var fyrsta borði við hurðina inn í salinn. Allur salurinn gat horft beint framan í mig, hefðu þeir áhuga fyrir því, og allir sáu mig fyrst sem gengu inn í salinn!!!! Góður staður fyrir konu eins og mig sem helst hefði viljað falla í fjöldann þessa kvöldstund...... eða þannig!!!!
Gat ég ekki varist þeirri hugsun þar sem við sátum og spiluðum að maðurinn minn ætti ekki eftir að koma niður eins og hinir mennirnir!!! Vá hvað það var vont!!! En held andlitinu..... þrátt fyrir að ég sjái hann alveg fyrir mér koma niður og sjá okkur fjölskylduna sína sitja saman....... stoltur eins og páfugl og montinn af konunni sinni og fallegu börnunum sínum ....... held andlitinu.... en skorpan sem búið er að hlaða á hið blæðandi sár, er byrjuð að losna!!!
Eiginmenn og afar koma í salinn eftir fundinn...... gott að núna er boðið til hlaðborðsins.... ekki eins mikill tími til að hugsa, hugsa um að maðurinn minn sé ekki þarna á meðal...... held andlitinu........ fer að hlaðborðinu, hleð á diskinn!!!! Sest aftur við borðið........ horfi yfir salinn...... sé mennina fara og heilsa sínum nánustu, sakna mannsins míns meira....... en held andlitinu, ég er náttúrulega með börnin mín með mér og það eru jú ekki allir í salnum sem vita aðstæðurnar hjá okkur...... svo er það alls ekki í boði að fara að gráta..... og ég er með maskara!!!!
Læt hugann reika, eins mikið og hægt er þegar einkadóttirin er nálægt...... velti því fyrir mér hvernig þetta væri ef maðurinn minn væri þarna í hópnum með öllum hinum köllunum sem standa saman og kjafta á meðan konurnar spila Bingó með börnunum....... sé hann fyrir mér í hópnum...... sé hvernig hann horfir yfir til okkar og brosir glaður og sæll........ sæll með lífið og okkur fjölskylduna í frábærum félagsskap........montinn eins og hani í hænsnakofa.......held andlitinu!!!
Hinir ýmsu félagar koma til mín...... menn sem ég er rétt farin að kynnast....... en kann vel við........ þeir virðast glaðir yfir að sjá okkur......... og mér finnst það gott....... og ég held andlitinu!!!!
Við borðið sitja 2 ömmur með barnabörnin sín........ önnur á móti mér með tvíbura....... mjög viðkunnanleg kona......... er ég búin að tala nokkuð við hana það sem af er kvölds........ læt mér detta í hug að hún sé kona eins af Oddfellowunum sem ég hef talað mikið við síðastliðna mánuði....... hún kallar annan tvíburann sama nafni og hann heitir!!! Hún veit ekkert hver ég er...... og það er gott....... notalegt að vera nafnlaus!!!! Þarf ekki að hugsa um að halda andlitinu........ það er líka gott!!!!
Svo kemur maðurinn hennar....... "sæl elskan (við konuna sína), þú veist hver þetta er (og bendir á mig) er það ekki???" Konan verður skrítin..... "nei kem því ekki alveg fyrir mig....." "þetta er konan hans Ása sem lést um daginn!!!"....... vá...... þá gat ég sko ekki lengur haldið andlitinu!!!!
Augun fylltust af tárum og kökkurinn í hálsinum á mér varð svo stór að ég gat næstum ekki andað!!! Var þetta ekki illa meint hjá manninum...... og konunni hans brá mjög mikið, vissi einhvernveginn ekki hvernig hún átti að vera......en ég...... hélt ekki andlitinu!!!!
En það stóð eins stutt og ég mögulega gat..... því ég horfði ennþá yfir allann salinn, og allur salurinn á mig, og börnin mín sátu ennþá hjá mér og maskarinn var á sínum stað!!!! Veit alveg að það er í lagi að gráta....... en langaði sko bara ekkert til þess á þessum stað eða þessari stundu!!!!
Það var búið að rífa ofan af sárinu sem ég er búin að hamast við að búa svo vel um...... ég veit það verður sár leeeeeengi........ en það gengur ekki að ganga um grenjandi alla daga!!!! Og maður getur alveg búið um sár...... og haldið þeim hreinum og hlúð að þeim....... án þess að þau grói!!!! Veit ég alveg að það er ekki til nógu stór plástur til að hylja mitt sár...... en til þess að ég lifi þetta af....... þá verð ég að búa um sárið!!!!
Á laugardeginum voru flutningar í fjölskyldunni....... gat ég ekkert hjálpað til þar!!! Þykir mér það mjög miður..... en þar sem búið var að fletta ofan af sárinu og andlega var ég í engu standi til að hitta fólk....... sérstaklega ekki þar sem ég veit að maðurinn minn hefði verið fremstur til að hjálpa....... enda nánast kominn með háskólagráðu í flutningum...... eftir að flytja alla Íslendingana til og frá Danmörkunni!!! Veit ég að hann hefði verið fremstur í flokki...... og í þessar 10 mín. sem ég harkaði af mér og fór og kíkti við..... heyrði ég í honum hlæja..... sá hann útundan mér bera inn þvottavél og borð og stóla!!!! Tókst næstum því að halda andlitinu!!!
Á sunnudegi var farið í það að setja upp jólaskreytingar utanhúss....... á handriðið með greni og ljósum...... þetta var einmitt líka ein af þeim stundum þar sem maðurinn minn hefði verið hjá mér og við gert þetta saman!!!! Átti MJÖG erfitt með að halda andlitinu!!!
Sakna mannsins míns óendanlega mikið og er að reyna að vinna úr tilfinningunum...... líður einna helst eins og einhver hafi tekið mig úr skinninu og klætt mig í það aftur, öfugt!!! Get einhvernveginn ekki líst þessu öðruvísi..... er ekki bara flakandi sár innan í mér......... heldur líka utaná mér....... finnst venjulega ekki gott að láta koma við mig........ nema þá sem ég vil koma við....... en finnst það þúsundsinnum verra núna!!! Eins og ég þurfi plástur frá toppi til táar..... en veit að hann er ekki til........ skilst að skásta lækningin sé tíminn!!!! Þannig að nú er bara að láta hann líða, þ.e. tímann og bíða eftir að sárið minnki og skilji eftir sig hið óásættanlega ör!!!
ég
Frú Megabeib
Það tekur ósegjanlega mikið á að lesa bloggið þitt í dag,
við hugsum til þín.
Kolla og Siggi
Endilega hlúðu vel að sárinu þínu og láttu tímann vinna með þér. Ég held áfram að senda þér knús og orkustrauma. Hugsa óendanlega mikið til þín. Mér finnst þú ótrúlega dugleg að drífa þig af stað með krökkunum í bingoið.
Kær kveðja, knús og orkustraumar, Begga
I dag løber tårerne endnu en gang ned af kinderne når jeg læser din blog. Kan slet ikke forestille mig hvor dybt dit savn og din sorg er. Ville ønske, at der var et eller andet jeg kunne sige eller gøre, som kunne lindre bare lidt (læs : trylle væk). Tid, tid og atter tid, jo, jo det er da med til at få såret til at hele, men tid en er underlig størrelse. Når vi lider kan tiden ikke gå hurtigt nok, men føles som den står stille. Når vi er lykkelige måtte tiden gerne stå stille og helst vare evigt.
Må dit sår gro sammen hurtigst muligt så det ikke længere er så smertelig at mindes din kære mand.
Kærlige knus fra Alice.
Stórt knús til þín,
Óskin þín.
Kv. Björg
Þú ert hetja og ég óska þér alls góðs í að græða sárið þitt.
Knús og kærar kveðjur frá rignigardumbung í SDB
Það að halda andlitinu er erfitt ... get vel ímyndað mér að það hafi verið erfitt að
vera þarna á bingóinu en gott hjá þér að fara,,, það hefur verið mikils virði fyrir krakkanna
og hvað þá að VINNA....
Langar líka að segja að það er voðalega flott að horfa út um gluggann og sjá jólaljósið hjá ykkur...
Knús og kossar héðan úr næsta húsi ;)
Kærleikskveðjur frá
Önnu
Mig langar svo að koma og vefja þig bómull og silki og umvefja þig svo af ást og kærleika.
Ég kem og reyni mitt besta þegar ég kem í janúar en þangað til geri ég þetta í huganum og vona að
það komist til skila í einhverri mynd.
Kærar kveðju.
Bára
Knús
Dísa
Knús úr rigningarúdanum í SDB ( svo jólalegt vedur eins og tú veist ;) )
Sárt að lesa þetta og ég vildi að ég gæti breytt þessu öllu.
Finst þú algjör hetja að hafa farið í bingóið og er svo stolt af þér.
hugsa til þín á hverjum degi og sendi alla góða strauma til þín yfir hafið.
kem og knusa þig eftir rúma viku.
kæmpeknus
en þú ert alveg ótrúlega sterk og átt alveg yndislega að.Njóttu þess að láta hlúa að þér og veistu það er mikið betra að
hleypa þessu út heldur en að byrgja þetta inni,þó svo að það sé ekkert skemmtilegt að gráta fyrir framan fólk,en það skilur það alveg.
Knús
Sigrún Inga
Hjá mér renna tárin við að lesa þetta, ÓMÆGOD, hvað þetta er erfitt, vantar svo að koma og knúsa ykkur alveg 1000 sinnum milljón eins og dóttir mín myndi segja. En eins og þú segir það er ekki til þetta stór plástur á sár þitt, en þegar margir litlir plástrar eru setti á, þá batnar manni alltaf smá og smá. Sendi þér styrk og vona að þú farir vel með þig, elska hjartans vinkonan mín.
RISAknús,
þin Magga
Mikið ofsalega er þetta erfitt að lesa um hvernig sársaukinn nýstir í gegnum þig, ég vildi að ég gæti hjálpað þér með þetta og að þau tár sem spretta fram hjá mér mundu geta linað þjáningarnar þínar.
Það er eins gott að enginn sé að reyna að tala við mig núna því að kökkurinn í hálsi mínum hindrar mig í að koma upp hljóði.
Mér finnst svo sárt að missa einn minn besta vin, en samt veit ég það að það eru smámunir miðað við hvað þú þarft að ganga í gegnum,
Ég vildi að það væri hægt að taka eitthað af sársaukanum af herðum þínum og bæta á minn, því þótt ég sé með tár í augum og kökk í hálsi þá vildi ég gjarnan létta þér þjáningarnar ef hægt væri.
Ykkar vinur
Tóti
Elskan mín!
Engin orð.. bara knús handa þér.