Hvað skal segja???
13. nóvember 2008 klukkan 02:27
Undra mig alltaf jafn mikið á því að það séu einhverjir þarna úti í netheimum eða hinum alvöru heimi sem hafa áhuga á því hvað ég er að gera og hvað ég hef að segja!!
Það er margt sem breyttist hjá mér fyrir ári síðan.
Börnin mín urðu föðurlaus.
Ég varð eiginmannslaus.
Ég varð fyrirvinnulaus.
Ég varð ekkja!!!
Margt breyttist og ég held í alvörunni að ég sé ekki ennþá komin úr þessari gífurlegu afneitun sem ég var í..... en reyni að vinna í því........ það gengur misvel!!!
Eitt af því allra, allra, allra versta var að missa besta vin minn.......... þennan sem ég hef rætt við öll heimsins mál undanfarna tæpa tvo áratugi í blíðu og stríðu.
Ég elskaði morgnana um helgarnar þegar farið var í bakaríið og svo setið við litla eldhúsborðið okkar og blöðum dagsins flett og viðburðir líðandi stundar ræddir fram og til baka á meðan börnin sátu inní stofu og horfðu á barnaefnið í sjónvarpinu - nú nenni ég ekki á fætur um helgar!!!
Ég elskaði þegar maðurinn minn kom heim og við ræddum yfir kvöldmatnum hvað hefði á daginn drifið hjá fjölskyldumeðlimum - ég elda helst ekki og allar kvöldmáltíðir fara nú fram við sjónvarpið.
Ég elskaði þegar við vorum að fara út og ég búin að taka mig til og maðurinn minn sagði við mig hvað ég væri óskaplega falleg og sæt, brosti svo til mín, tók utan um mig og smellti á mig kossi. Oftar en ekki sagði hann mér þetta ekki fyrr en við vorum komin heim eða daginn eftir......... og fannst mér það oftar en ekki vera frekar tilgangslaust fyrir hann að segja mér það þá...... - gæfi mikið fyrir að heyra það núna...... sama hversu seint það væri, jafnvel viku seinna ef út í það væri farið!!!!
Það er margt sem ég sakna....... snertingar, kossa, brosa, rifrilda, umræðu, ákvarðanatöku....... já nefndu það bara, þetta daglega líf sem manni finnst oft vera svo einhæft og tilgangslítið.
Ég er búin að komast að því að ég sit heima hjá mér meira og minna ein alla daga........... svo koma börnin heim.......... daglegt amstur með þeim........ fimleikar, jassballett, glíma......... kvöldmatur fyrir framan TV.......... zappað á milli sjónvarpstöðva........ leikið sér á netinu......... já frekar einhæft líf!!!!
Þannig að þegar ég loksins hitti fólk þá tala ég stanslaust!!!!!
Finn það hvað ég er oft að segja sama hlutinn við mismunandi fólk..... en ég held að það sé vegna þess að ég hef ekki bara einn aðila til að tala við ...... manninn minn!!!! Þarf að setja fólk inn í sögurnar, segja frá aðstæðum og útskýra, eitthvað sem ég ekki þurfti áður. Oft er ég búin að gleyma hverjum ég sagði hvað, því ég man ekkert orðið stundinni lengur!!!!
Maðurinn minn mótmælti mér líka og kom mér oftar en ekki niður á jörðina þegar ég var komin á algert flug í einhverri vitleysunni sem mér datt í hug..........
..........þoli ekki væl og að velta sér endalaust uppúr hlutunum.......... getum við ekki bara spólað eins og fimm ár fram í tímann......... þá ætti lífið vera orðið bærilegra!!!
Það er margt sem breyttist hjá mér fyrir ári síðan.
Börnin mín urðu föðurlaus.
Ég varð eiginmannslaus.
Ég varð fyrirvinnulaus.
Ég varð ekkja!!!
Margt breyttist og ég held í alvörunni að ég sé ekki ennþá komin úr þessari gífurlegu afneitun sem ég var í..... en reyni að vinna í því........ það gengur misvel!!!
Eitt af því allra, allra, allra versta var að missa besta vin minn.......... þennan sem ég hef rætt við öll heimsins mál undanfarna tæpa tvo áratugi í blíðu og stríðu.
Ég elskaði morgnana um helgarnar þegar farið var í bakaríið og svo setið við litla eldhúsborðið okkar og blöðum dagsins flett og viðburðir líðandi stundar ræddir fram og til baka á meðan börnin sátu inní stofu og horfðu á barnaefnið í sjónvarpinu - nú nenni ég ekki á fætur um helgar!!!
Ég elskaði þegar maðurinn minn kom heim og við ræddum yfir kvöldmatnum hvað hefði á daginn drifið hjá fjölskyldumeðlimum - ég elda helst ekki og allar kvöldmáltíðir fara nú fram við sjónvarpið.
Ég elskaði þegar við vorum að fara út og ég búin að taka mig til og maðurinn minn sagði við mig hvað ég væri óskaplega falleg og sæt, brosti svo til mín, tók utan um mig og smellti á mig kossi. Oftar en ekki sagði hann mér þetta ekki fyrr en við vorum komin heim eða daginn eftir......... og fannst mér það oftar en ekki vera frekar tilgangslaust fyrir hann að segja mér það þá...... - gæfi mikið fyrir að heyra það núna...... sama hversu seint það væri, jafnvel viku seinna ef út í það væri farið!!!!
Það er margt sem ég sakna....... snertingar, kossa, brosa, rifrilda, umræðu, ákvarðanatöku....... já nefndu það bara, þetta daglega líf sem manni finnst oft vera svo einhæft og tilgangslítið.
Ég er búin að komast að því að ég sit heima hjá mér meira og minna ein alla daga........... svo koma börnin heim.......... daglegt amstur með þeim........ fimleikar, jassballett, glíma......... kvöldmatur fyrir framan TV.......... zappað á milli sjónvarpstöðva........ leikið sér á netinu......... já frekar einhæft líf!!!!
Þannig að þegar ég loksins hitti fólk þá tala ég stanslaust!!!!!
Finn það hvað ég er oft að segja sama hlutinn við mismunandi fólk..... en ég held að það sé vegna þess að ég hef ekki bara einn aðila til að tala við ...... manninn minn!!!! Þarf að setja fólk inn í sögurnar, segja frá aðstæðum og útskýra, eitthvað sem ég ekki þurfti áður. Oft er ég búin að gleyma hverjum ég sagði hvað, því ég man ekkert orðið stundinni lengur!!!!
Maðurinn minn mótmælti mér líka og kom mér oftar en ekki niður á jörðina þegar ég var komin á algert flug í einhverri vitleysunni sem mér datt í hug..........
..........þoli ekki væl og að velta sér endalaust uppúr hlutunum.......... getum við ekki bara spólað eins og fimm ár fram í tímann......... þá ætti lífið vera orðið bærilegra!!!
Frú Megabeib
Smáatriðin í daglega lífiunu eru verðmæt.
Bara gott hjá þér að tala, allavega fannst mér alveg rosalega gaman þegar við hittumst!
Ef þú hringir í ísl. númerið mitt færðu svar en það er samt ekki ég. Allt í lagi að prófa :)
Sjálf vil ég ekki 5 ár til baka þá vorum við að byrja erfitt tímabil og nú erum við komin í gegnum það finnst mér. (þori vala að segja það)
Já, við erum ekki öll á sama stað í lífinu.
Vildi að þú fengir skemmtilega vinnu, .... og ég líka ;)
Knús
kveðja auður
Det er modigt af dig, sådan at åbne op for alt det der gør aller mest ondt. Bliv ved også når du taler.
En mundu það elllllllsku vinkonan mín að mér þykir ofsalega mikið vænt um þig, og mér þykir alltaf gaman að heyra þig tala, líka þegar ég kemst ekki að !!!
kær kv. D