Prófíll

  • Nafn: Frú Megabeib
  • Staður: On the Kleik

Auglýsing

Prófíll

  • Nafn: Frú Megabeib
  • Staður: On the Kleik

Prófíll

  • Nafn: Frú Megabeib
  • Staður: On the Kleik

Ég

Pirr......pirr........ pirrrrrrrrrrr.........

20. nóvember 2008 klukkan 16:35
Eftir góða ráðleggingar ............ frá ykkur.......... tók ég mig til og hringdi vítt og breytt um bæinn til að vita hvort við gætum fengið eins og eitt stk. stuðningsfjölskyldu!!!

Málið er komið í farveg........ en konan sem ég talaði við var nú ekkert sérstaklega bjartsýn á að þetta væri möguleiki.............. pirr pirrrr!!!

Þar sem ég er svo heppin að börnin mín eru bara alheilbrigð börn sem ekki eru greind með neinn "brest" eða annan sjúkdóm, eru líkurnar á því að þetta geti orðið að veruleika ansi litlar!!!

Sérstaklega þar sem ég er komin með ungling á heimilið........... möguleikunum fækkar eftir því sem börnin verða eldri.......... pirr pirr pirrrrrrrrr!!!!

En ég ætla ekki að gefa upp alla von, ætla ekki að gefast upp strax.......... það er ekki hægt......... svo ég fer á fund með einhverjum hjá Þjónustumiðstöðinni þann 8. desember til að sækja um og ræða málin.

Þangað til verð ég bara að finna einhverjar aðrar lausnir á málinu.

Annars finnst mér það smá kómískt að vandamálið skuli vera einkasonurinn........ það fer akkúrat ekkert fyrir honum......... hann þarf miklu meira á því að halda að komast út á meðal fólks og kynnast einhverjum sem hann getur verið með en einkadóttirin!!!! Ég á auðveldara - eða það eru fleiri staðir þar sem ég get komin henni fyrir á en honum!!! Skrítið að þetta skuli vera svona!!!!

Þangað til eru allir þeir sem hafa gífurlegan áhuga á því að leyfa börnunum mínum að gista öðru hvoru beðnir um að gefa sig fram við upplýsingaborð!!!!!

Kannski maður gæti gert einhverskonar skipti ............ þannig að ég tæki einhver önnur börn öðru hvoru til mín í staðinn.......... ég væri alveg til í það!!!!!
Frú Megabeib
Guðrún Þorleifs skrifar ...
Ég var einmitt að hugsa til Kristófers eftir að ég las færsluna þína í gær. Held að þó ekkert fari fyrir honum þá sé það að missa pabba sinn svo stórt að ekkert bæti það, hvorki fyrir hann né ykkur. Spurningin er bara hvernig hægt er að halda áfram með lífið út frá þessum mikla missi. Það er líka þetta með fyrirmyndina.
Mér finnst alveg frábært að þú skulir taka á þessu, því það er ekki auðvelt að sækja sinn rétt þegar maður hefur orðið fyrir áfalli.

Hlýjar hugsanir til þín :)
20. nóvember 2008 klukkan 16:52
Dísa skrifar ...
Mikið ofboðslega, rosalega vildið ég að þið væruð nær okkur. Það væri svo miklu meira en velkomið að leyfa einkasyni þínum að gista eins lengi og hann vildi. Það yrði sko ekkert annað en hamingja hér á bæ þar sem einkasonur minn saknar vinar síns heil ósköp. Svo getur hann nú alveg komið í frí hingað til okkar og verið eins lengi hvenær sem er. En það er því miður ekki svo einfallt og vona ég því að þið fáið lausn á þessu sem fyrst. Eins og þú segjir fer lítið fyrir þessu gæðablóði þínu og væri hver sem fengi hann í heimsókn væri lukkunnar panfíll, og nú tala ég af reynslu.

Knús til ykkar.....
Dísa
21. nóvember 2008 klukkan 06:45
Ég hef reynt að lesa á milli línanna. Þarf þess ekki lengur.. held ég. Þið eigið alla mína samúð. Og aðdáun líka. Vertu hörð á réttinum þínum. Ef þú hefur orku. Það er gjörsamlega óþolandi hversu allt getur verið þungt í vöfum hjá þessu kerfi.
En ég veit ekki einu sinni hvað þú heitir. Né hvað þú ert niðurkomin í heiminum.
kveðja Jóna
21. nóvember 2008 klukkan 09:56
Björg frænka skrifar ...
 
Býð mig fram við þjónustuborðið, börnin þín eru velkomin að vera hér hjá okkur öðru hvoru, þurfum bara að skipuleggja okkur. VIð erum líka svo heppnar að eiga börn á svipuðu reki svo þetta gæti bara orðið skemmtilegt. Heyrumst :)
22. nóvember 2008 klukkan 19:57

Skrifa athugasemd

Teljari

  • Heimsóknir í dag: ...
  • Þennan mánuð: ...
  • Frá upphafi: ...

Klukkan

Leit

Innskráningar kubbur

Flokkar