Við sitjum frammi í eldhúsi í morgunmatnum ég og börnin, þau að gera sig klár til að fara í skólann og ég að lesa blað dagsins.
Maðurinn minn kemur inn í eldhús. Honum er verulega illt í fætinum. Er ekki að skilja þetta. Vont að stíga niður og eins og hann hafi tognað.

Ekki væri það skrýtið að hann hefði tognað, hann var búinn að eyða síðustu tveimur kvöldum þar á undan í að háþrýstiþvo þakið á höllinni. Tengdafaðir hans var væntanlegur til landsins um kvöldið og ætlaði hann meðal annars að mála þakið í stoppi sínu á ættjörðinni.

Ég sagði við hann að ég skildi bara athuga hvort ég fengi ekki tíma hjá lækni fyrir hann. Hann var líka búnn að vera með einhvern undarlegan hósta í nokkurn tíma, sem virtist vera að ágerast. Kannski best að fá einhvern læknisfróðan til að kíkja á þessa elsku.

Að því búnu hélt eiginmaðurinn til vinnu og börnin í skólann.

Frúin laggðist í símann! Fékk eftir þónokkra bið samband og var svona ljónheppin að koma manninum til læknis bara innan klukkutíma!

Maðurinn minn fór til læknisins. Læknirinn komst að því að þetta væri nú eitthvað skrítið, kannski eitthvað annað en að hann hefði bara snúið sig og tognað uppi á þaki. Skil ekkert í þessum lækni. Venjulega segja þeir bara, já settu á þetta bindi og taktu bólgueyðandi í nokkra daga og þá verður þetta farið.

En ekki þessum lækni. Hann sendi hann strax í ómskoðun til að athuga hvað væri eiginlega að gerast með fótinn á Ása mínum. Jafnframt pantaði hann tíma í magaspeglun handa honum, því honum leist ekkert á þennan hósta sem hann var með. Hóstinn ágerðist þegar hann lá útaf og var sérstaklega slæmur þegar hann var að borða.

Var ég reyndar búin að taka eftir því í þó nokkurn tíma, en tengdi engan veginn, hvernig í ósköpunum átti ég að gera það? Það var ekki fyrr en löngu seinna að púslin fóru að raðast saman og augun á manni opnuðust fyrir því að þetta var búið að vera lengur í aðsigi en nokkurn hafði grunað.

Eiginmaðurinn fór í ómskoðun í Dómus Medica.

Eitthvað fannst þeim hann skrítinn þar svo þeir sendu hann inn á slysadeild í blóðrannsókn og einhverjar fleiri myndatökur. Ég hef aldrei náð því nákvæmlega hvað þeir dunduðu sér við að skoða og kanna, en það var potað og stungið og myndað. Eitt af því versta sem maðurinn minn, hetjan mín, vissi var að láta stinga sig. Mér fannst það alltaf athyglisvert, því mér þykir það ekkert tiltökumál, en hann tók alveg út fyrir það. Þrátt fyrir að vera samviskusamur borgari og gefa blóð reglulega.

Þetta var fljótlega eftir hádegi sem hann var kominn inn á slysó og sat þar og beið, leiddist alveg helling, því hann fullfrískur maðurinn, hafði ekkert að gera þarna inni!

Ég eygði ennþá þá von að hann myndi fara út á flugvöll og ná í tengdaforeldra sína, því mér þykir ekkert gaman að keyra, en honum fannst það allt í lagi og við vorum í það góðu hjónabandi að við skiptum á milli okkur verkum.

Þegar komið var fram yfir kvöldmat og maðurinn minn ekki kominn heim ennþá, fór ég að verða aðeins pirruð á þessum læknum þarna á Borgarspítalanum fyrir að halda honum svona lengi þarna. Gerðu þeir sér enga grein fyrir að hann þurfti að fara út á flugvöll!!!

Þegar nálgaðist að foreldrar mínur lentu á ástkærri fósturjörðinni var sú niðurstaða komin í málið að hann yrði að vera þarna inni yfir nótt, þar sem hann væri svo blóðlítill. Þeir ætluðu að bæta í hann blóði og rannsaka eitthvað fleira! Hvað svo sem það gæti nú verið þar sem hann var fullfrískur maðurinn!

Ég man þegar ég fór upp á slysó, því hann var ennþá þar, yfirfullur spítalinn eins og venjulega og þeir vissu ekkert hvar þeir ætluðu að setja hann um nóttina.
Ég man hvað við vorum ergileg yfir því að hann færi ekki að ná í ma og pa.
Ég man hvað við vorum ergileg yfir því að við gætum ekki notði þess að eiga morgunkaffisstund með þeim á laugardeginum.
Ég man hvað ég var pirruð út í hann fyrir að vera með þetta vesen og geta bara ekki náð í þau eins og búið var að ákveða!
Ég man líka hvað hann var leiður yfir því að geta ekki farið og náð í þau, því hann vissi alveg upp á hár hvað mér var illa við að fara út að keyra alla leið til Keflavíkur seint um kvöld.

Ég fór og náði í foreldra mína og voru þau hissa á því að ég skildi vera komin að ná í þau, en ekki Ási. Þau höfðu átt von á honum.

Það sló á gleði endurfundanna þegar ég sagði þeim að hann væri á spítala og þeir ætluðu að halda honum yfir nótt.

En ekki grunaði okkur að gleðin ætti eftir að fara þverrandi og örvæntingin, vonbrigðin, reiðin, sorgin, vanmátturinn og afneitunin ætti eftir að taka svona stóran part af lífi okkar næstu vikur og mánuði.