Ég opna augun. Ég er ein í rúminu. Maðurinn minn er á spítala.

Það er ekki gott.

Sonur minn kemur inn í herbergið, sest á rúmið hjá mér og segir: "mamma, hvaða sjampó á ég að nota til að geta þvegið þessa lús úr hausnum á mér?"

Lús? Hvaða vitleysa var í barninu? Hann hafði aldrei á ævinni fengið lús!

Ég sagði honum að hann væri nú örugglega ekki með lús en fór með honum fram til að finna til handa honum sjampó svo hann gæti þvegið á sér hárið.

Í leiðinni kíkti ég á hvort það gæti verið að hann væri kominn með lús!

Sem betur fer var móðir mín á staðnum og gat staðfest þá leiðindar staðreind að barnið var komið með lús! Ekkert eina eða tvær, heldur skiptu þær hundruðum!

Uppi varð fótur og fit. Enginn lúsakambur fannst á heimilinu, þrátt fyrir að móðir mín hafi keypt lúsakamba handa mér með reglulegu millibili í gegnum árin. Ég þurfti bara ekki á þeim að halda þar sem við á okkar heimili fengum aldrei lús!

Ég endasentist upp í apótek, frekar pirruð yfir því að Ási skyldi bara vera á sjúkrahúsi í góðu yfirlæti en ég þyrfti að fara að standa í því að fara á lúsaveiðar!

Morgunkaffið sem okkur hjónunum var búið að hlakka til lengi, var fokið út í veður og vind.

Ég hreinlega man ekki hvort ég var búin að kaupa álegg og meðlæti með morgunkaffinu. Það hafði átt að gerast daginn áður. Ég man bara að ég var pirruð yfir því að læknarnir vildu endilega halda Ása mínum þarna inni, þegar það þyrfti að fara og versla! Mér leiðist að versla og maðurinn minn tók það yfirleitt að sér eða fór með mér. Sem þýðir að annaðhvort hef ég farið og verslað eitthvað í pirringskasti eða ákveðið að geyma það bara handa Ása þegar hann kæmi heim!

Eflaust höfum við borðað eitthvað, þó ég muni ekki hvað það var. Man bara að mamma og pabbi voru með mér í eldhúsinu þar sem ég stóð og reyndi að kemba börnunum mínum.

Eftir hádegi þennan dag var í fyrsta skipti sem átti að vera lítið "ættarmót" hjá mömmu. Var það haldið í Grímsnesinu. Við höfðum ætlað að fara, öll fjölskyldan, saman.

Þar sem maðurinn minn var kominn á sjúkrahús og börnin þurftu klippingu í stað kembingar, hætti ég við að fara, þó mér væri það óljúft! Varð enn og aftur fúl út í að maðurinn minn væri bara að hugga sig á spítala meðan ég þyrfti að standa í þessu öllu saman ein og þurfa þar af leiðandi að sleppa ættarmótinu!

Börnin voru kemd, klippt, þvegin og strokin. Móðirin var kemd, þvegin og strokin. Skipt var um á öllum rúmum. Þvotturinn gæti beðið þangað til heimilisfaðirinn kæmi heim, þá gat hann allavega gert eitthvað, ég þyrfti ekki að gera allt saman ein!

Síðan var brunað uppá spítala. Búin að fá þær fréttir að maðurinn minn þyrfti líklegast að vera inni þangað til á mánudaginn, þar sem ekki væri hægt að gera fleiri rannsóknir um helgar og þar sem hann var svo blóðlítill var ekki talið ráðlegt að senda hann heim. Best væri að koma blóðinu í honum á réttan kjöl.

Aðstaðan hans var ömurleg. Hann var á gigtardeildinni, þar var eina plássið sem var laust á öllum spítalanum. Ekki nóg með það heldur var hann staðsettur á ganginum. Þetta hentaði mínum manni ekki vel. Innan um alla þessa gamlingja og veika fólk. Enda ekkert að honum fullfrískum manninum.
Hann svaf illa, hann sem svaf alltaf eins og steinn. Laggðist á koddann og var sofnaður. En hann svaf illa þarna á ganginum.

Við komum seint til hans, enda hafði verið nóg að gera við að klippa og kemba. Við færðum honum ekki neitt, eða ég man ekki eftir því, hann var hvort sem er að koma heim.

Ég fór heim með börnin og eyddi kvöldinu í að týna nit úr hárinu á þeim. Það var af nógu af taka.

Fannst mér þetta orðið alveg nóg sem gengi á hjá einni fjölskyldu á einni helgi. Gott að brátt kæmi mánudagur og Ási minn kæmi heim til okkar aftur.

Ég komst að því að ég var algerlega háð honum, nærveru hans, samveru og samvistum.
Við höfum oft verið án hvors annars, sökum vinnu og náms, en þetta var einhvernveginn öðruvísi.

Mér leið eins og vængbrotnum fugli.