Þegar ég flutti heim frá DK fyrir rétt tæpum 4 árum fór ég að skrifa blogg ....... fyrst og fremst af því að það gaf Ma og Pa sem ennþá bjuggu í DK, og vinum mínum þar ytra, tækifæri á því að fylgjast með okkur ........ fyrir utan það að ég komst að því að mér fannst þetta bara alveg þrælgaman að skrifa svona blogg.

Nú eru Ma og Pa flutt á Klakann til mín og vinahópnum í DK finnst eflaust ekki jafn áhugavert að fylgjast með ferðum okkar og áður, fyrir utan það að ég er auðvitað alls ekki eins dugleg við að setjast niður og skrifa eins og ég gerði þá.

Þegar Ási minn veiktist skrifaði ég einungis gleðilegar fréttir ....... eða eins gleðilegar og þær geta nú verið!!! Skrifaði ekki um hvað mér leið illa eða hvað ég var dofin og óhamingjusöm ..... ég meina Ási gat lesið þetta og það var sko ekki í lagi!!!!

Þegar Ási minn svo dó þá skrifaði ég nokkur blogg sem voru einkennandi fyrir líðan mína þá stundina ....... af hverju ég gerði það veit ég ekki ...... en hef komist að því að það var bara gott!!!

Síðan hafa þessi bloggskrif mín farið minnkandi ....... held ég þó að það sé bara tíðarandanum mest um að kenna ..... þar sem Facebook hefur tekið völdin í netheimum og ég finn ekki tíma til að setjast niður og skrifa heilu og hálfu bloggfærslurnar!!!

Ég hef oft yfirvegað að hætta að skrifa ..... en held nú samt alltaf áfram ..... það er aðallega tvær ástæður fyrir því.
Annars vegar að mér finnst gott að skrifa frá mér það sem ég er að velta fyrir mér, þá sé ég einhvernveginn hlutina í nýju ljósi og hins vegar af því að ég hugsa með mér að kannski er einhver þarna úti sem getur notið góðs af því sem ég er að skrifa ...... því mér finnst ekkert betra en vita að ég geti "hjálpað" einhverjum sem er í sömu sporum og ég! .... ég veit þetta hljómar fáránlega en svona líður mér nú samt!!! Mér finnst engin ástæða til að finna upp hjólið aftur!!!!

Ég fæ líka staðfestingu á því öðru hvoru að það séu einhverjir sem kunna að meta það sem ég hef að segja ...... fæ kvitt frá ókunnugu fólki sem les bloggið og skilur eftir sig spor hérna..... það yljar mér um hjartaræturnar.
Fær líka staðfestingu frá fólki sem ég þekki lítið sem ekki neitt sem segir að þessi skrif mín hafi hjálpað þeim eða einhverjum sem þau þekkja!!! Það finnst mér gott!!!! ..... þá sé ég tilganginn í því að halda áfram að blogga!!!!

Í dag eru akkúrat 2 ár síðan ég jarðaði manninn minn ....... frekar mikið óraunverulegt ....... finnst svo stutt síðan (í árum) en samt svo langur tími (í dögum) sem ég hef verið án hans ...... æi það er erfitt að útskýra þetta!!!

Á morgun er samverustund í kirkjunni. Það er alltaf á þriðjudögum á veturnar. Koma hinir ýmsu fyrirlesarar og fólk sem hefur frá einhverju merkilegu að segja. Á hverju ári þá sendir presturinn út boð til þeirra sem hann hefur þjónað í ástvinamissum bréf þar sem hann býður þeim sérstaklega í þessa samverustund á morgun. Þá fær hann líka einhvern sem er búinn að ganga þennan óskemmtilega veg sorgarinnar til að koma og segja frá sinni lífsreynslu. Ég hef farið einu sinni. Það var í fyrra. Þar var kona sem sagði frá sínum ástvinamissi og komst hún vel frá því. Ég veit að árinu á undan var kona sem ég kynntist svo í gegnum litla Ekki hópinn (því það má ekki kalla þetta ekkju hópinn ........ smá lókal húmor). Alveg frábær kona sem kemst einstaklega vel að orði.

Á morgun er það ÉG sem á að standa þarna í þeirra sporum og segja frá minni lífsreynslu!!!

Mér finnst ég ekki hafa frá neinu að segja, veit ekkert hvað ég á að segja ...... en er einhvernveginn ekki kvíðin ... skrítið!!!! Get bara einhvernveginn ekki ímyndað mér að einhver hafi áhuga á því að hlusta á mig!!! Finnst í alvörunni ég ekki hafa frá neinu merkilegu að segja!!!!

En ég held í þá trú að þetta sé "ment to be" og kannski og vonandi hjálpi það einhverjum!!!!

Það bara HLÝTUR að vera að það sé tilgangur með þessu ......... hvað ég svo kem til með að segja ...... kemur í ljós á morgun!!!!