Ég opna augun. Ég er ein í rúminu. Maðurinn minn er á spítala.

Það er ekki gott.

Sonur minn kemur inn í herbergið, sest á rúmið hjá mér og segir: "mamma, hvaða sjampó á ég að nota til að geta þvegið þessa lús úr hausnum á mér?"

Lús? Hvaða vitleysa var í barninu? Hann hafði aldrei á ævinni fengið lús!

Ég sagði honum að hann væri nú örugglega ekki með lús en fór með honum fram til að finna til handa honum sjampó svo hann gæti þvegið á sér hárið.

Í leiðinni kíkti ég á hvort það gæti verið að hann væri kominn með lús!

Sem betur fer var móðir mín á staðnum og gat staðfest þá leiðindar staðreind að barnið var komið með lús! Ekkert eina eða tvær, heldur skiptu þær hundruðum!

Uppi varð fótur og fit. Enginn lúsakambur fannst á heimilinu, þrátt fyrir að móðir mín hafi keypt lúsakamba handa mér með reglulegu millibili í gegnum árin. Ég þurfti bara ekki á þeim að halda þar sem við á okkar heimili fengum aldrei lús!

Ég endasentist upp í apótek, frekar pirruð yfir því að Ási skyldi bara vera á sjúkrahúsi í góðu yfirlæti en ég þyrfti að fara að standa í því að fara á lúsaveiðar!

Morgunkaffið sem okkur hjónunum var búið að hlakka til lengi, var fokið út í veður og vind.

Ég hreinlega man ekki hvort ég var búin að kaupa álegg og meðlæti með morgunkaffinu. Það hafði átt að gerast daginn áður. Ég man bara að ég var pirruð yfir því að læknarnir vildu endilega halda Ása mínum þarna inni, þegar það þyrfti að fara og versla! Mér leiðist að versla og maðurinn minn tók það yfirleitt að sér eða fór með mér. Sem þýðir að annaðhvort hef ég farið og verslað eitthvað í pirringskasti eða ákveðið að geyma það bara handa Ása þegar hann kæmi heim!

Eflaust höfum við borðað eitthvað, þó ég muni ekki hvað það var. Man bara að mamma og pabbi voru með mér í eldhúsinu þar sem ég stóð og reyndi að kemba börnunum mínum.

Eftir hádegi þennan dag var í fyrsta skipti sem átti að vera lítið "ættarmót" hjá mömmu. Var það haldið í Grímsnesinu. Við höfðum ætlað að fara, öll fjölskyldan, saman.

Þar sem maðurinn minn var kominn á sjúkrahús og börnin þurftu klippingu í stað kembingar, hætti ég við að fara, þó mér væri það óljúft! Varð enn og aftur fúl út í að maðurinn minn væri bara að hugga sig á spítala meðan ég þyrfti að standa í þessu öllu saman ein og þurfa þar af leiðandi að sleppa ættarmótinu!

Börnin voru kemd, klippt, þvegin og strokin. Móðirin var kemd, þvegin og strokin. Skipt var um á öllum rúmum. Þvotturinn gæti beðið þangað til heimilisfaðirinn kæmi heim, þá gat hann allavega gert eitthvað, ég þyrfti ekki að gera allt saman ein!

Síðan var brunað uppá spítala. Búin að fá þær fréttir að maðurinn minn þyrfti líklegast að vera inni þangað til á mánudaginn, þar sem ekki væri hægt að gera fleiri rannsóknir um helgar og þar sem hann var svo blóðlítill var ekki talið ráðlegt að senda hann heim. Best væri að koma blóðinu í honum á réttan kjöl.

Aðstaðan hans var ömurleg. Hann var á gigtardeildinni, þar var eina plássið sem var laust á öllum spítalanum. Ekki nóg með það heldur var hann staðsettur á ganginum. Þetta hentaði mínum manni ekki vel. Innan um alla þessa gamlingja og veika fólk. Enda ekkert að honum fullfrískum manninum.
Hann svaf illa, hann sem svaf alltaf eins og steinn. Laggðist á koddann og var sofnaður. En hann svaf illa þarna á ganginum.

Við komum seint til hans, enda hafði verið nóg að gera við að klippa og kemba. Við færðum honum ekki neitt, eða ég man ekki eftir því, hann var hvort sem er að koma heim.

Ég fór heim með börnin og eyddi kvöldinu í að týna nit úr hárinu á þeim. Það var af nógu af taka.

Fannst mér þetta orðið alveg nóg sem gengi á hjá einni fjölskyldu á einni helgi. Gott að brátt kæmi mánudagur og Ási minn kæmi heim til okkar aftur.

Ég komst að því að ég var algerlega háð honum, nærveru hans, samveru og samvistum.
Við höfum oft verið án hvors annars, sökum vinnu og náms, en þetta var einhvernveginn öðruvísi.

Mér leið eins og vængbrotnum fugli.

Við sitjum frammi í eldhúsi í morgunmatnum ég og börnin, þau að gera sig klár til að fara í skólann og ég að lesa blað dagsins.
Maðurinn minn kemur inn í eldhús. Honum er verulega illt í fætinum. Er ekki að skilja þetta. Vont að stíga niður og eins og hann hafi tognað.

Ekki væri það skrýtið að hann hefði tognað, hann var búinn að eyða síðustu tveimur kvöldum þar á undan í að háþrýstiþvo þakið á höllinni. Tengdafaðir hans var væntanlegur til landsins um kvöldið og ætlaði hann meðal annars að mála þakið í stoppi sínu á ættjörðinni.

Ég sagði við hann að ég skildi bara athuga hvort ég fengi ekki tíma hjá lækni fyrir hann. Hann var líka búnn að vera með einhvern undarlegan hósta í nokkurn tíma, sem virtist vera að ágerast. Kannski best að fá einhvern læknisfróðan til að kíkja á þessa elsku.

Að því búnu hélt eiginmaðurinn til vinnu og börnin í skólann.

Frúin laggðist í símann! Fékk eftir þónokkra bið samband og var svona ljónheppin að koma manninum til læknis bara innan klukkutíma!

Maðurinn minn fór til læknisins. Læknirinn komst að því að þetta væri nú eitthvað skrítið, kannski eitthvað annað en að hann hefði bara snúið sig og tognað uppi á þaki. Skil ekkert í þessum lækni. Venjulega segja þeir bara, já settu á þetta bindi og taktu bólgueyðandi í nokkra daga og þá verður þetta farið.

En ekki þessum lækni. Hann sendi hann strax í ómskoðun til að athuga hvað væri eiginlega að gerast með fótinn á Ása mínum. Jafnframt pantaði hann tíma í magaspeglun handa honum, því honum leist ekkert á þennan hósta sem hann var með. Hóstinn ágerðist þegar hann lá útaf og var sérstaklega slæmur þegar hann var að borða.

Var ég reyndar búin að taka eftir því í þó nokkurn tíma, en tengdi engan veginn, hvernig í ósköpunum átti ég að gera það? Það var ekki fyrr en löngu seinna að púslin fóru að raðast saman og augun á manni opnuðust fyrir því að þetta var búið að vera lengur í aðsigi en nokkurn hafði grunað.

Eiginmaðurinn fór í ómskoðun í Dómus Medica.

Eitthvað fannst þeim hann skrítinn þar svo þeir sendu hann inn á slysadeild í blóðrannsókn og einhverjar fleiri myndatökur. Ég hef aldrei náð því nákvæmlega hvað þeir dunduðu sér við að skoða og kanna, en það var potað og stungið og myndað. Eitt af því versta sem maðurinn minn, hetjan mín, vissi var að láta stinga sig. Mér fannst það alltaf athyglisvert, því mér þykir það ekkert tiltökumál, en hann tók alveg út fyrir það. Þrátt fyrir að vera samviskusamur borgari og gefa blóð reglulega.

Þetta var fljótlega eftir hádegi sem hann var kominn inn á slysó og sat þar og beið, leiddist alveg helling, því hann fullfrískur maðurinn, hafði ekkert að gera þarna inni!

Ég eygði ennþá þá von að hann myndi fara út á flugvöll og ná í tengdaforeldra sína, því mér þykir ekkert gaman að keyra, en honum fannst það allt í lagi og við vorum í það góðu hjónabandi að við skiptum á milli okkur verkum.

Þegar komið var fram yfir kvöldmat og maðurinn minn ekki kominn heim ennþá, fór ég að verða aðeins pirruð á þessum læknum þarna á Borgarspítalanum fyrir að halda honum svona lengi þarna. Gerðu þeir sér enga grein fyrir að hann þurfti að fara út á flugvöll!!!

Þegar nálgaðist að foreldrar mínur lentu á ástkærri fósturjörðinni var sú niðurstaða komin í málið að hann yrði að vera þarna inni yfir nótt, þar sem hann væri svo blóðlítill. Þeir ætluðu að bæta í hann blóði og rannsaka eitthvað fleira! Hvað svo sem það gæti nú verið þar sem hann var fullfrískur maðurinn!

Ég man þegar ég fór upp á slysó, því hann var ennþá þar, yfirfullur spítalinn eins og venjulega og þeir vissu ekkert hvar þeir ætluðu að setja hann um nóttina.
Ég man hvað við vorum ergileg yfir því að hann færi ekki að ná í ma og pa.
Ég man hvað við vorum ergileg yfir því að við gætum ekki notði þess að eiga morgunkaffisstund með þeim á laugardeginum.
Ég man hvað ég var pirruð út í hann fyrir að vera með þetta vesen og geta bara ekki náð í þau eins og búið var að ákveða!
Ég man líka hvað hann var leiður yfir því að geta ekki farið og náð í þau, því hann vissi alveg upp á hár hvað mér var illa við að fara út að keyra alla leið til Keflavíkur seint um kvöld.

Ég fór og náði í foreldra mína og voru þau hissa á því að ég skildi vera komin að ná í þau, en ekki Ási. Þau höfðu átt von á honum.

Það sló á gleði endurfundanna þegar ég sagði þeim að hann væri á spítala og þeir ætluðu að halda honum yfir nótt.

En ekki grunaði okkur að gleðin ætti eftir að fara þverrandi og örvæntingin, vonbrigðin, reiðin, sorgin, vanmátturinn og afneitunin ætti eftir að taka svona stóran part af lífi okkar næstu vikur og mánuði.